اى خدايى كه به خاطر نادانى من حلم ورزيدى ، شكيبايى كن و اى بخشندهء لغزشم مرا ببخش و اى مهربان بخشايشگر توبه‌ام را بپذير ! اى آقا و مولاى من ! در هر حال ناگزير از ديدار ( رحمت ) توام ، چگونه مىتواند بنده از پروردگارش بىنياز باشد ! و چگونه ممكن است گنهكار به كسى كه كيفر و آمرزشش به دست اوست نيازمند نباشد ؟ ! آقاى من ! من جز نيازمندى به درگاهت چيزى نيفزوده‌ام در حالى كه تو جز بىنيازى از من چيزى افزون نفرموده‌اى ، و گناهان من جز فزونى و گذشت تو جز گستردگى را نيفزوده است ! آقاى من ! به آه و زاريم در درگاهت و ايستادنم در حضورت و درخواست توبه‌ام راجع به آنچه بين من و تو است ، رحم كن ! آقاى من ، به در خانه‌ات پناهنده‌ام ، نالانم ، بيچاره و تهىدست و پشيمانم ، سرپيچ ، خودخواه و خطاجو نيستم بلكه تسليم امر تو و راضى به قضاى توام ، نه نااميد از لطف تو و نه ايمن از مكر و غضبت و نه مأيوس از رحمت توام ! بلكه آقاى من ! بيمناك از عذاب تو و اميدوار به رحمت تو مىباشم به خاطر شناختى كه از تو دارم ! اى آقا و مولاى من ! به يقين كسى جز تو مرا پناه نمىدهد و غير از تو پناهگاهى سراغ ندارم ! خدايا از اينكه - به خاطر خودنمايى در برابر مردم و تضييع آنچه را كه از خود من آگاهترى - در برابر چشم مردم ظاهر مرا نيكو ولى ب‌در خلوت سفرهء باطنم را در نزد خود بگشايى ، به تو پناه مىبرم ! از اين رو ، به بهترين كارم در پيشگاه تو ، آغاز مىكنم و بدترين كار را در خلوت تو انجام مىدهم ولى براى تقرّب به آفريدگانت كارهاى نيك بجا مىآورم و از جهت فرار به درگاه تو از دست مردم ، بديهايى را مرتكب مىشوم تا آنجا كه گويا نه پاداش از جانب تو است و نه كيفر و